چرا نوشتن را شروع کردم
همیشه فکر میکردم نوشتن کار آدمهایی است که چیز مهمی برای گفتن دارند. حالا میدانم نوشتن خودش راهی برای پیدا کردن آن چیز مهم است.
همیشه فکر میکردم نوشتن کار آدمهایی است که «چیز مهمی» برای گفتن دارند. همین شد که بعد از دوران روزنامهنگاری، دستم را از روی آتش نوشتن برداشتم و سراغ ترجمه رفتم؛ و همین هم شد که بعد از مدتی لذت تبدیل نوشتههایی از زبان دیگر به زبان مادری را از دست دادم. چون فکر میکردم هیچکدام از اینها، مهم نیستند.
وقتی پلِ لذتِ نوشتن و ترجمه فروریخت، سقوط کردم توی رودخانهی خروشان شبکههای اجتماعی. اسکرول کردنهای بیپایان روی اینستاگرام و توییتر، جایشان را به نوشتنهای گاهوبیگاه دادند. تراپیستم از این میگفت که نوشتن چقدر کمک خواهد کرد اما دستم به کیبورد نمیرفت.
یک روز اما ناگهان، انگار ریشهی درختی تنومند در ساحل آن رودخانه به دستم گیر کرد. به دوستی عزیز پیام دادم:
اگه بخوام سایت خودمو داشته باشم چقدر خرجش میشه؟
و او گفت:
من بهت سایت رو هدیه میدم. به شرطی که واقعا توش بنویسی.
و اینطور بود که اینطور شد.
نوشتن برای فکر کردن
بعدها فهمیدم چیزی که تجربه کردم، اتفاق تازهای نیست. خیلی از نویسندهها میگویند نمینویسند چون فکرشان را میدانند؛ مینویسند تا فکرشان را پیدا کنند. نوشتن فقط ثبت کردن نیست؛ خودِ فکر کردن است.
وقتی جملهای را مینویسی، مجبور میشوی تصمیم بگیری. مجبور میشوی بگویی «منظورم دقیقاً این است». همین دقت کوچک، تفاوت بین یک احساس گنگ و یک ایدهی روشن است.
من مینویسم تا بفهمم چه فکر میکنم. اگر بدون نوشتن میدانستم، شاید هرگز لازم نبود بنویسم.
از کمالگرایی تا شروع کردن
بزرگترین دشمن شروع، کمالگرایی است. اینکه منتظر بمانی تا «آماده» شوی، تا «موضوع خوبی» پیدا کنی، تا «سبک خودت» را کشف کنی. اما اینها همه بعد از شروع میآیند، نه قبل از آن.
اصلا وقتی به آن دوست قدیمی پیام دادم تا ببینم دستمزد راه انداختن سایت چقدر است، آرزو میکردم عدد بالایی باشد تا مجبور نباشم صبح تا شب و شب تا صبح به این فکر کنم که نوشتن روی سایتی که مثلا رنگش را دوست ندارم یا آنطور که دلم میخواهد نیست، ایدهی خوبی هست یا نه؟
سالها پیش، روزهایی که تازه به نوجوانی رسیده بودم و عطش نوشتنم را با نوشتن نامههای عاشقانهی همکلاسیها خطاب به دخترهای همسایهشان رفع میکردم – و خودم هرگز جرات نوشتن نامهای برای دختری نداشتم – چیزکی برای مجلهی محبوب همشهری جوان یا همان «ه.ج» که صدایش میکردیم نوشتم. ورق زدنش در هر پنجشنبه، برایم مثل نوشیدن گواراترین آبهای جهان هستی بود. از آرزوی دیدن اسم روی نوشتهای در آن مجله، آرزوی بزرگتری نداشتم. اما خبری نشد. نامهی بعدی را فرستادم. بازهم خبری نشد. بازهم و بازهم. تا روزی که مهدی شادمانی – روحش شاد. استاد بزرگم – در بخش پاسخ به نامهها در پاسخ به نامهام نوشت:
مطلبت را خواندم. مناسب مجله نیست اما تو ادامه بده.
خدای من! چه نصیحتی بود.
اگر در طول مسیر این نصیحت را گم نکرده بودم، شاید امروز آدم دیگری بودم. اما خب؛ حالا که اینجا هستم و مینویسم.
این وبلاگ چه خواهد بود؟
این وبلاگ قرار نیست محل پاسخهای قطعی باشد. بیشتر شبیه یک دفتر کار است؛ جایی برای:
• نوشتن از تجربههای شخصی و چیزهایی که یاد میگیرم
• یادداشتهایی دربارهی کتابهایی که میخوانم
• سرک کشیدن به تاریخ که عاشقش هستم
• ترجمهی کتابهایی که ناشری برای آنها پیدا نمیکنم یا ناشر میگوید با شرط حذف و اضافه میشود چاپشان کرد.
• و گاهی فقط نوشتن از یک روز ساده
اگر شما هم گاهی حس میکنید چیزهایی در ذهنتان هست که باید بیرون بیایند، پیشنهاد میکنم امشب ۱۰ دقیقه بنویسید. لازم نیست کسی بخواند. فقط بنویسید.
شاید همان ۱۰ دقیقه، شروع چیزی باشد که مدتها منتظرش بودید.
گفتوگو ۴
نظرتان را بنویسید؛ خواندن حرفهای شما برایم ارزشمند است.